Lexues të nderuar!

Ky tregim, sikurse edhe tregimet tjera, po përmirësohen edhe njëherë para botimit.

 

Ju kërkoj ndjesë!...

 

 

Brahim Ibish AVDYLI:

 

 

 

EDUKATORËT E ËNDËRRAVE TË MIA

 

 

 

                       Edukatorëve të mi,

 

                       Sejd A. Sadriu; Rrushe Ukshini,

                       Marjan Shabani, Muhamet D. Rogova

                       dhe Kristë Ndrecaj

 

                       me përkushtim të përjetshëm!

 

 

(Novelë me nota autobiografike)

 

 

 

Malet e bjeshkët e Shkelzenit mbi Ukshinajt dhe lagjen tonë, fotografuar në ditë vere, prej livadheve, pranë Labënicës…

 

 

Mësuesi Sejd Avdyl Sadriu, i dalur më i ri, me vëllain e vet të madh, Hasanin, në një fotografi të rrallë…

 

 

Edhe njëherë, Sejda, në fillim të profesionit mësues; babai i tij, Avdyl Sadriu, kur ishte në vitet e fundit; dhe vëllai më i madh, Hasan Avdyl Sadriu, me Sejdën, e një vajzë të tyre, plot gëzime…

 

 

Shkolla fillore në mes të Morinës, ku i vijova mësimet e katër klasëve të para, e fotografuar pas çlirimit, me vajzën e Komandantit të UÇK-së së Morinës, „Baca i Maleve“, vëllai im, Sadri Avdyli. Është Fatbardha Avdyli dhe shoqet e saja…

 

 

Mësuesja ime Rrushe Rrustem Ukshini, e dalur me vetëm 6 vajza, dhe gjetur përsëri nga ana e Smajl Ukshinit, të cilin e faleminderoj prej zemrës sime…

 

 

Këtu janë një klasë e mëvonshme e Mësueses Rrushe, afër Prishtinës, të gjithë të veshur me rrobe të pastra e shqiptare, e cila i tregon pikëpamjet e saja kombëtare. Është e ruajtur në kolor…

 

 

Një mendim i imi, i thënë nëpër shkrimet e mia, e bërë mbi fotografinë e rrallë të Ganimedit dhe qëndrimit të tij me shqiponjën, nga ana mikut tim, Florim Kuçi, nga Austria…

 

 

Unë dhe Xhavit Hoxha, në një demostratë të shqiptarëve në Zvicër, në të cilën do të flas. Jemi fotografuar gjatë pritjes e çlodhjes nga të gjitha anët e Europës perëndimore. Xhavit Hoxhën jo vetem se e kisha mik e të të njëtit fis, por më vonë edhe anëtar të SHKSH „ATDHEU“…

 

 

Edhe njëherë këtu ipet medimi im, marrë nga shkrimet e mija, i përgaditur nga miku im, Florim Kuçi, në Linz të Austrisë…

 

 

Profesori im i ndjerë, Marjan Shabani, nga Beci dhe Gjakova, e rritur nga unë, në një pikë të vlerëshme të këtij rrëfimi…

 

 

Një takim i qëllimtë me mikun më të ri të miqve të Marjan Shabanit, i cili, në realitet ishte neutral dhe më tregoi të vërtetën e vdekjes së tij në SHBA, i sjellur në këtë takim nga i ndjeri Masar Ferraj, gjatë vitit 1991. Edhe njëherë, u detyrova që të arratisem prej Kt. të Zürichut…

 

 

Fotografi e Ponoshecit, e bërë lart nga Pllaniku, prej Smajl Imer Ukshinit, dhe rruga e asfaltuar për në Gjakovë, e marrur si ilustrim për rrëfim

 

 

Edhe njëherë nga Planiku, më afër, ku shihet Ponosheci, me Shkollën Fillore “Ganimete Tërbeshi”, pranë udhës së Gjakovës, te tri pishat, e marrur prej Smajl Imer Ukshinit...

 

 

Fotografi e Profesorit tim, të nderuarit Muhamet Damon Rogova, duke folur diçka para publikut, në vend të shkollës të mesme, kur ishte Kujdestar i klasëve të para të gjimnazit „Hajdar Dushi“ e paralelet e ndara në Ponoshec…

 

 

Në të njëjtin rast është një fotografi tjetër e Prof. Muhamet Damon Rogovës, duke folur para publikut, sikur të ishte në klasën tonë të gjimnazit…

 

 

E treta fotografi e Prof. Muhamet Damon Rogova nga i njëti rast, me të cilën e ilustrojmë këtë rrëfim, sepse fotografitë e atëhershme na janë marrë nga milicia e ish-Jugosllavisë ose na janë djegur gjatë luftës çlirimtare, së bashku me gjëra të tjera…

 

 

Këtu është një fotografi e madhe prej Ponoshecit, e fotografuar nga rruga e asfaltuar prej Gjakove e deri në Junik, e cila e përfshinë kodrën e Pllanikut dhe tërë majat e Shkelzenit…

 

 

Me fenerë kam lexuar natën pas shtëpie libra të shumtë dhe kjo fotografi, e bërë me PIP, e shpjegon tërë këtë kohë të leximeve. Në mungesë të fotografive tjera, shërben edhe ky ilustrim…

 

 

Edhe kjo fotografi tjetër, e bërë me program të PIP Cameras, e lë këtë kohë të zhduket nën visionet e ëndërrave të mia, me sy të qelur, për një ditë më të mirë…

 

 

Në fund, pikturë simbolike me pëllumbin e gëzuar për lirinë e fluturimit, në hapësirën e ndritshme të qiellit të kaltërt...

 

___________________________________________

 

___________________________________________

[1] Kjo fjalë nuk përfshihet në FGJSSH të AKSH-së, Tiranë 1980, e as në FGJSH të Mehmet Elezit, Tiranë 2007, por ajo është kanzeri i jashtëm i dorës apo këmbës, i cili kuqet e ajet, me dhimbtë të madhe prej fillimit, e shpërthen dikur në qelb. Niset e vogël dhe e merr tërësisht dorën apo këmbën, sepse shkon gjithnjë duke u rritur. Operatorët e prejnë atë pjesë. Babai i im e ka pasur në dorë të majtë, por dikur nëna e maroi barin prej luleve dhe bimëve të bokës, për ta lyer dy-tri herë në ditë. Ai shpëtoi pa e humbur dorën, por me dhimbë të mëdha…

 

[2] Me shkrim shqip, e fjalë serbisht: „Ky, është profesor në Gjimnaz dhe i afërmi i imi. Tjetri, është një nxënës i tij. Nuk janë ata që kemi pritur… A dini çka: ne nuk keni parë asgjë!“.