KY TREGIM ËSHTË TËRHJEKUR PAS, SEPSE DO TË REDAKTOHET EDHE NJËHERË NGA UNË, PARA SE TË BOTOHET NË GJUHË TË HUAJA DHE NË GJUHËN SHQIPE. MË PRITNI PAK! JU FALEMINDERIT, B.A.

 

 

Brahim Ibish AVDYLI:

 

 

 

KUR THËRRET ATDHEU

 

 

 

(tregim) [1]

 

 

 

 

Edhe njëherë, nga demostrata e jonë, e zhvilluar në Zvicër, me 18 maj 1981, në Gjenevë, e para OKB-së, e jam i dyti nën pllakatën e parë,  me trakë të kuqe në krahun e majtë. Grushtin e kam ngrehur lartë, të kthyer përpara, si shenjë të pakënaqësisë sonë. Shqiptarët, në Zvicër, e festonin me këtë fotografi përvjetorin e demonstratave dhe nuk e besonin se jam unë. Mua, më pat lënë Kadri Zeka, me trakë të kuqe, si bashkorganizator...

  

 

Tri fotografi, si ilustrim për këtë tregim: 2 fotografi janë dy vendet e largimit tim nga Rapperswil-i i St. Gallës, gati në Pfäffikon të Schwiz-it, rreth dy herë nga 45-50 minuta në një rrugë; dhe e vetmja fotografi, këtu në mes, është fotografi simbolike, femra e menduar qartë, me kokë të ulur, sepse nuk është e plotë koka, por ka gjelbrim... Ne u çliruam pjesërisht dhe pjesët e tjera na mungojnë...

 

_____________________________________________

_____________________________________________

 

[1] Ky tregim i vërtetë, është shkuar në vitin 1996, gati një vit pas dështimit të Kuvendit të Intelektualëve Shqiptarë, të mbajtur me 24-28 Nëntor 1995, i krijuar më parë në pjesën e tij dërmuese, sepse në këtë Kuvend, u shkelën kërkesat e autorit përzgjidhjen e çështjes kombëtare, megjithëse e kishte të vetmin referat shkrimor„Mbi lëvizjen përparimtare dhe çlirimin kombëtar/ Shpëtimi (Çlirimi) dhe bashkimi kombëtar- detyrë dhe nevojë urgjente/Memorandum dhe projekt-program për shpëtim dhe bashkim kombëtar“. Jo vetëm se Kryesia ishte kundër pikëpamjeve të autorit, por edhe delegacioni i LPK-së! Pas këtij Kuvendi, fitoi LPK-ja.

 

Kjo pjesë ishte edhe pjesë e veprës „Çështja shqiptare dhe zgjedhja e drejtë e saj“, 500-600 faqe A4, në dy vëllime. Ajo u botua edhe në dy-tre numra, në revistën mbarëshqiptare „Qëndresa“, apo u shpërda në të gjitha gazetat, revistat, partite dhe individët e caktuar. Vepra ishte në redaktim te Akad. Prof. Dr. Bedri Dedja dhe ajo u muar papriturazi nga tre vetë të SHIK-ut, të Shqipërsisë.

 

Shikoni shpjegimin e shkurtë nga faqja e ime provizore, http://www.brahimavdyli.ch.

 

Ndërsa, menjëherë pas kthimit nga Stambolli, në Tiranë, ia dhamë së bashku me Naim Distafën, një anëtari të caktuar të redaksisë intervistën e bërë nga Naimi, i cili ishte gazetar në revistën „Qëndresa“, por më parë i njohur edhe në Drejtorinë e Filmit, në Tiranë.

 

Intervista, e cila u botua në dy munra të gazetës „Alternativa Social-Demokrate“:„Një popull që nuk di të mbrojë me xhelozi të drejtat e veta, historia i bëhet njerkë dhe e harron përgjithmonë“, me të cilën u distancova edhe nga disa lojëra politike të Idajet Beqirit, i cili bëri çmos që t`i evitojë disa emra të njohur, si p.sh. Bedri Dedja dhe unë, Brahim Avdyli. Atëherë, nuk ishte në Shqipëri Kryetari i Partisë Social- Demokrate, z. Gjinushi.

 

Sapo u kthye ai, e përzuri redaktorin e caktuar të gazetës “ASD”, sepse mori kritika si nga krahu socialist, por edhe nga ai demokrat. Kjo intervistë dhe ky tregim thonë diçka të madhe. Në tregim ipen disa të vërteta, të shpërndara te disa personazhe, edhe për Ushtrinë Gjithëshqiptare…